توان به نرمی از آفات کرد کسب حلاوت

که نقش پا به سر بام نیز خوار نشیند

به دشت چیند اگر خوی بد بساط فراغت

همان ز تنگی اخلاق در فشار نشیند

ترنجبینست چو شبنم به نوک خار نشیند

دو روز شبهه هستی ست انفعال تماشا

وگرنه چشم که داردگر این غبار نشیند