چه دولت است که از دوش ما جدا ننشیند

سپند بزم تو گویند هیچ جا ننشیند

خدا کند که به گوش دل این صدا ننشیند

سر ی که تیغ تو باشد چو شمع کردن نازش

بر آستان توگرد نیاز سجدoپرستان

نشسته است به نازی که هرکجا ننشیند

به محفلی که نگاهت عیار حوصله گیرد