که تا به حشر نشستن به جای ما ننشیند

به رنگ پرتو خورشید سایه پرور همت

اگر به خاک نشیند که زیر پا ننشیند

ازین هوسکده برخاسته است دل به هوایش

ز آفتاب قیامت فسانه چند شنیدن

کسی به سایه دیوار التجا ننشیند

به وحشتی بگذر بیدل از محیط تعلق