صافی دل تهمت آلودکلف شد از حسد

دهر نتواند نمودن آنچه عنقا وانمود

آرزو از نفی ما اثبا یار ایجاد کرد

هرچه ازآثار مجنون کاست بر لیلی فزود

رنگ آب از سیلی امواج می گردد کبود

حیف طبعی کز وبال کبر وکین آگاه نیست

خاک ریزید از مزاری چند در چشم حسود