رنگ آب از سیلی امواج می گردد کبود

آرزو از نفی ما اثبا یار ایجاد کرد

هرچه ازآثار مجنون کاست بر لیلی فزود

صافی دل تهمت آلودکلف شد از حسد

حیف طبعی کز وبال کبر وکین آگاه نیست

خاک ریزید از مزاری چند در چشم حسود

راحت این بزم برترک طمع موقوف بود