راحت این بزم برترک طمع موقوف بود

رنگ آب از سیلی امواج می گردد کبود

حیف طبعی کز وبال کبر وکین آگاه نیست

خاک ریزید از مزاری چند در چشم حسود

دستها بر هم نهادیم از طلب ، مژگان غنود

حسن یکتا بیدل از تمثال دارد انفعال

جای زنگارت همین آیینه می باید زدود