دستها بر هم نهادیم از طلب ، مژگان غنود

حیف طبعی کز وبال کبر وکین آگاه نیست

خاک ریزید از مزاری چند در چشم حسود

راحت این بزم برترک طمع موقوف بود

حسن یکتا بیدل از تمثال دارد انفعال

جای زنگارت همین آیینه می باید زدود