آیینه چه سان گرفت حیرت

عمری چو نگاه سرمه سا بود

شد عجز حجاب ورنه از دل

تاکوی تو راه ناله وابود

ازعکس تو دست در حنا بود

جوشید ز شعله تو داغم

سرچشمه عجز، کبریا بود