وانکرد آیینه گردیدن گره از کار من

هرکجا آهی دمید اشک منش همزاد بود

زندگی را مغتنم می داشتم غافل از این

کز نفس تیغ دو دم در دست این جلاد بود

بند حیرت سخت تر از بیضه فولاد بود

عمر پروازم چو بوی گل به افسردن گذشت

این قفس آیینه دار خاطر صیاد بود