عمر پروازم چو بوی گل به افسردن گذشت

کز نفس تیغ دو دم در دست این جلاد بود

وانکرد آیینه گردیدن گره از کار من

بند حیرت سخت تر از بیضه فولاد بود

این قفس آیینه دار خاطر صیاد بود

مفت ما کز سعی ناکامی به استغنا زدیم

ورنه دل مستسقی و عالم سراب آباد بود