چشم ما تا داشت خوابی عالمی آباد بود

شب که در بزمت صلای سوختن می داد عشق

نغمه ساز سپندم هرچه باداباد بود

روزگاری شد که در تعبیر هیچ افتاده ایم

عالم نسیان تماشاخانه یکتایی است

عکس بود آن جلوه تا آیینه ام در یاد بود

صد نگارستان چین با بیخودی طی کرده ام