عکس بود آن جلوه تا آیینه ام در یاد بود

روزگاری شد که در تعبیر هیچ افتاده ایم

چشم ما تا داشت خوابی عالمی آباد بود

عالم نسیان تماشاخانه یکتایی است

صد نگارستان چین با بیخودی طی کرده ام

لغزش پا هم به راهت خامه بهزاد بود

سرمه اکنون نسخه خاموشی از من می برد