سرمه اکنون نسخه خاموشی از من می برد

عکس بود آن جلوه تا آیینه ام در یاد بود

صد نگارستان چین با بیخودی طی کرده ام

لغزش پا هم به راهت خامه بهزاد بود

یاد ایامی که مو هم بر تنم فریاد بود

پیری ام جز ساغر تکلیف جان کندن نداد

قامت خم گشته بیدل تیشه فرهاد بود