یاد ایامی که مو هم بر تنم فریاد بود

صد نگارستان چین با بیخودی طی کرده ام

لغزش پا هم به راهت خامه بهزاد بود

سرمه اکنون نسخه خاموشی از من می برد

پیری ام جز ساغر تکلیف جان کندن نداد

قامت خم گشته بیدل تیشه فرهاد بود