عالم نسیان تماشاخانه یکتایی است

نغمه ساز سپندم هرچه باداباد بود

روزگاری شد که در تعبیر هیچ افتاده ایم

چشم ما تا داشت خوابی عالمی آباد بود

عکس بود آن جلوه تا آیینه ام در یاد بود

صد نگارستان چین با بیخودی طی کرده ام

لغزش پا هم به راهت خامه بهزاد بود