آشفت غنچه ای که گلش کرد دامنی

تا آسمان گشادن چین کمند بود

زاهد نبرد یک سر مو بوی انفعال

در شانه هم هزار دهن ریشخند بود

سیر بهار امن گریبان پسند بود

شبنم به سعی مردمک چشم مهرشد

از خود چو رفت قطره به بحر ارجمند بود