افسانه ها به بستن مژگان تمام شد

دستم به قدر آبله پا بلند بود

مردیم و زد نفس در افسون عافیت

پیری چو مار حلقه طلسم گزند بود

کوتاهی امل به همین عقده بند بود

بیدل به نیم ناله دل از دست داده ایم

کوه تحملی که تو دیدی سپند بود