شوق سرشارست تا این باده در ساغر بود

عیش ما کم نیست گر اشکی به چشم تر بود

نکهت گل ، دام اگر دارد همان برگ گل است

رهزن پرواز مشتاق تو بال و پر بود

با غبار فقر سازد هر کجا روشن دلی است