رهزن پرواز مشتاق تو بال و پر بود

عیش ما کم نیست گر اشکی به چشم تر بود

شوق سرشارست تا این باده در ساغر بود

نکهت گل ، دام اگر دارد همان برگ گل است

با غبار فقر سازد هر کجا روشن دلی است

چهره آیینه ها را غازه خاکستر بود

آنقدر رفعت ندارد پایه ارباب قال