آنقدر رفعت ندارد پایه ارباب قال

رهزن پرواز مشتاق تو بال و پر بود

با غبار فقر سازد هر کجا روشن دلی است

چهره آیینه ها را غازه خاکستر بود

واعظان را اوج عزت تا سر منبر بود

روشناس هستی ازآیینه اشکیم و بس

نیستی جوشد ز شبنم گر نه چشم تر بود