ره ندارد سرکشی در طینت صاحبدلان

واعظان را اوج عزت تا سر منبر بود

روشناس هستی ازآیینه اشکیم و بس

نیستی جوشد ز شبنم گر نه چشم تر بود

می زند موج رضا آبی که در گوهر بود

این زمین و آسمان هنگامه شور است و بس

گر بود آسودگی ، در عالم دیگر بود