گر بود آسودگی ، در عالم دیگر بود

ره ندارد سرکشی در طینت صاحبدلان

می زند موج رضا آبی که در گوهر بود

این زمین و آسمان هنگامه شور است و بس

عاشقان پر بی کس اند، از درد نومیدی مپرس

حلقه را از شوخ چشمی ، جا برون در بود

هستی ما را تفاوت از عدم جستن خطاست