گرد حسرت اینقدر سامان بالیدن نداشت

دیده ما را غبار خویش هم بسیار بود

راحتی جستیم و واماندیم از جولان شوق

تا نشد منزل نمایان را ما هموار بود

ما همان یک ناله ایم اما جهان کهسار بود

نی به هستی محو شد شور دویی نی در عدم

هرکجا رفتیم بیدل خانه در بازار بود