انفعال همه کس شوخی تنهایش بود

موج را هرزه دویها ز گهر دور انداخت

آبرو در قدم آبله فرسایش بود

دل تغافل زد از آگاهی و ما آب شدیم

وصل حسنی به رخش آب زد آیینه شرم

وضع آغوش تو صفر عرق افزایش بود

داغ شد حیرت و زان جلوه به رنگی نرسید