فطرت اینجا عذرخواه خلق بی ادراک بود

خاک ماکز وهم رفعت ننگ پستی می کشد

گر تنزل کردی از اوج غرور افلاک بود

هیچکس بر فهم راز از نارسایی پی نبرد

سیر این گلشن کسی را محرم عبرت نکرد

گل اگر برسر زدیم از بی تمیزی خاک بود

هرچه بادابادگویان تاخت هستی بر عدم