در دل برون دل دو جهان جلوه رنگ ریخت

ازخویش رفتنم به رهت عذر لنگ بود

عنقای دیگرم که ز بنیاد هستی ام

تا نام ، شوخی اثری داشت ، ننگ بود

این جامه بر قد تو چه مقدارتنگ بود

از بس که بی دماغ تماشای فرصتیم

ما را به خود نیامده رفتن درنگ بود