گردی نشد بلند ز بس عرصه تنگ بود

چون لاله زین بهار نچیدیم غیر داغ

آیینه داری نفس اظهار رنگ بود

پروازها به زیر فلک محو بال ماند

بوس کفش تبسم صبح امید کیست

اینجا همین بهار حنا گل به چنگ بود

در عالمی که بیخبر از خود گذشتن است