در عالمی که بیخبر از خود گذشتن است

گردی نشد بلند ز بس عرصه تنگ بود

بوس کفش تبسم صبح امید کیست

اینجا همین بهار حنا گل به چنگ بود

اندیشه شتاب طلسم درنگ بود

صبری مگر تلافی آزار ما کند

مینا شکسته آنچه به دل بست سنگ بود