صبری مگر تلافی آزار ما کند

اینجا همین بهار حنا گل به چنگ بود

در عالمی که بیخبر از خود گذشتن است

اندیشه شتاب طلسم درنگ بود

مینا شکسته آنچه به دل بست سنگ بود

زنجیر ما چو زلف بتان ماند بی صدا

از بس غبار دشت جنون سرمه رنگ بود