از بس غبار دشت جنون سرمه رنگ بود

صبری مگر تلافی آزار ما کند

مینا شکسته آنچه به دل بست سنگ بود

زنجیر ما چو زلف بتان ماند بی صدا

حیرت کفیل یکمژه تمهید خواب نیست

آینه داغ سایه دیوار زنگ بود

آهی نکرد گل که دمی از خودم نبرد