آینه داغ سایه دیوار زنگ بود

زنجیر ما چو زلف بتان ماند بی صدا

از بس غبار دشت جنون سرمه رنگ بود

حیرت کفیل یکمژه تمهید خواب نیست

آهی نکرد گل که دمی از خودم نبرد

رنگ شکسته ام پر چندین خدنگ بود

بیدل به جیب خویش فرو برد حیرتم