یک سر و چندین گریبان نغمه این چنگ بود

ناتوانی برنیاورد از طلسم حیرتم

همچو موج گوهرم یک گام صد فرسنگ بود

هر بن مویم به پیری آشیان ناله ای ست

بی نشان بود این چمن گر وسعتی می د اشت دل

رنگ می بیرون نشست از بس که مینا تنگ بود

شب بهاد نوگلی چون غنچه پیچیدم به خویش