صبح بیدل درکنارم یک گلستان رنگ بود

بی نشان بود این چمن گر وسعتی می د اشت دل

رنگ می بیرون نشست از بس که مینا تنگ بود

شب بهاد نوگلی چون غنچه پیچیدم به خویش