بی نصیبان چشم درگرد دو رنگی باختند

آبرو تا بود وقف چشمه غربال بود

هرکجا فال شکفتن زد بهار غنچه اش

صبح از ایجاد تبسم چین روی زال بود

ورنه حسنش را سواد هردو عالم خال بود

غیر را در دل شکوه عشق گنجایش نداد

خانه خورشید از خورشید مالامال بود