ورنه حسنش را سواد هردو عالم خال بود

هرکجا فال شکفتن زد بهار غنچه اش

صبح از ایجاد تبسم چین روی زال بود

بی نصیبان چشم درگرد دو رنگی باختند

غیر را در دل شکوه عشق گنجایش نداد

خانه خورشید از خورشید مالامال بود

جلوه عیش و الم یکسر به موهومی گذشت