به عالمی که ادب محو بی نشانیهاست

ز سیل خانه آیینه را خطر نبود

غبار وحشت ما از سراغ مستغنی ست

به رفتن نگه از نقش پا اثر نبود

هوس اگر همه عنقاست نامه بر نبود

به کارگاه تآمل همان دل است نفس

گره به رشته کارم کم از گهر نبود