به کارگاه تآمل همان دل است نفس

به رفتن نگه از نقش پا اثر نبود

به عالمی که ادب محو بی نشانیهاست

هوس اگر همه عنقاست نامه بر نبود

گره به رشته کارم کم از گهر نبود

ز بخت شکوه ندارم که نخل شمع مرا

بهار سوختنی هست اگر ثمر نبود