گره به رشته کارم کم از گهر نبود

به عالمی که ادب محو بی نشانیهاست

هوس اگر همه عنقاست نامه بر نبود

به کارگاه تآمل همان دل است نفس

ز بخت شکوه ندارم که نخل شمع مرا

بهار سوختنی هست اگر ثمر نبود

به رنگ ریگ روان رهنورد سودا را