زخم دندان بیشتر وقف لب زیرینه بود

خاک شد فطرت ز پستی لیک مژگان برنداشت

ورنه از ما تا به بام آسمان یک زینه بود

تخته مشق حوادث کرد ما را عاجزی

در جهان بی تمیزی چاره از تشویش نیست

ما به صد جا منقسم کردیم و دل در سینه بود

آرزوها ماند محو ناز در بزم وصال