در جهان بی تمیزی چاره از تشویش نیست

ورنه از ما تا به بام آسمان یک زینه بود

تخته مشق حوادث کرد ما را عاجزی

زخم دندان بیشتر وقف لب زیرینه بود

ما به صد جا منقسم کردیم و دل در سینه بود

آرزوها ماند محو ناز در بزم وصال

پاس ناموس تحیر مهر این گنجینه بود