آرزوها ماند محو ناز در بزم وصال

زخم دندان بیشتر وقف لب زیرینه بود

در جهان بی تمیزی چاره از تشویش نیست

ما به صد جا منقسم کردیم و دل در سینه بود

پاس ناموس تحیر مهر این گنجینه بود

هرکجا رفتیم بیدل درد ما پنهان نماند

خرقه دروبشی ما لختی از دل پنبه بود