دانه ای گر داشت دایم آسیا گردنده بود

هرکه را دیدم ز لاف ما و من شرمنده بود

شخص هستی چون سحر هرجانفس زد خنده بود

ماجرای چرخ با دلها همین امروز نیست

خودفروشان خاک گردیدند و نامی چند ماند

عالمی عنقاست اینجا نیستی پاینده بود

خلق از بی اتفاقی ننگ خفت می کشد