شوخی اظهار ما از وضع خود شرمنده نیست

کاین سپند بی نوا مهر زبان ناله بود

حسرت دیدار نیرنگی عجب درکار داشت

هرقدر دل آب شد آتش به جان ناله بود

گوش سنگین ادافهمان فسان ناله بود

اینقدر ای محمل آرا از دلم غافل مباش

روزگاری این جرس هم آشیان ناله بود