اینقدر ای محمل آرا از دلم غافل مباش

هرقدر دل آب شد آتش به جان ناله بود

شوخی اظهار ما از وضع خود شرمنده نیست

گوش سنگین ادافهمان فسان ناله بود

روزگاری این جرس هم آشیان ناله بود

بی تمیزیهای قدر عافیت هم عالمی است

خامشی پر می زد و ما را گمان ناله بود