خامشی پر می زد و ما را گمان ناله بود

اینقدر ای محمل آرا از دلم غافل مباش

روزگاری این جرس هم آشیان ناله بود

بی تمیزیهای قدر عافیت هم عالمی است

ترک هستی شد دلیل یک جهان رسوایی ام

عالم از خود برون چیدن دکان ناله بود

درد عشق از بی نیازی فال معراجی نزد