چشم لطف از سخت رویان داشتن بی دانشی ست

بهر خواب مرگ شور زندگی افسانه بود

اختلاط خلق جز ژولیدگی صورت نبست

هر دو عالم پیچش یک گیسوی بی شانه بود

سنگ در هرجا نمایان گشت آتشخانه بود

دوش حیرانم چه می پیمود اشک از بیخودی

کز مژه تا خاک کویش لغزش مستانه بود