دوش حیرانم چه می پیمود اشک از بیخودی

هر دو عالم پیچش یک گیسوی بی شانه بود

چشم لطف از سخت رویان داشتن بی دانشی ست

سنگ در هرجا نمایان گشت آتشخانه بود

کز مژه تا خاک کویش لغزش مستانه بود

مفت سامان ادب کز جلوه غافل می روبم

چشم واکردن دلیل وضع گستاخانه بود