چشم واکردن دلیل وضع گستاخانه بود

دوش حیرانم چه می پیمود اشک از بیخودی

کز مژه تا خاک کویش لغزش مستانه بود

مفت سامان ادب کز جلوه غافل می روبم

هرکجا رفتیم سیر خلوت دل داشتیم

بیدل آ غوش فلک هم روزنی زین خانه بود