این حباب بی سر وپا پرتنک سرمایه بود

محوتسلیمیم اما سجده لغزش مایه بود

سر خط پیشانی ما را مداد از سایه بود

یک نفس با مهلتی سودا نکردیم آه عمر

مایه بالیدن ما پهلوی خود خوردنست

درگداز استخوان شمع شیر دایه بود

ناله فرهاد می آید هنوز از بیستون