مایه بالیدن ما پهلوی خود خوردنست

سر خط پیشانی ما را مداد از سایه بود

یک نفس با مهلتی سودا نکردیم آه عمر

این حباب بی سر وپا پرتنک سرمایه بود

درگداز استخوان شمع شیر دایه بود

ناله فرهاد می آید هنوز از بیستون

رونق تفسیر قرآن وفا این آیه بود